دریاچه بختگان، یک دریاچه فوق شور در جنوب ایران، به دلیل کاهش بارندگی، سدسازی در بالادست و بهره‌برداری بیش از حد از آب‌های زیرزمینی، دچار خشکیدگی شده و تهدیدی برای نفوذ آب شور (SWI) برای سفره‌های آب ساحلی مجاور ایجاد کرده است. این مطالعه اولین ارزیابی دهه‌ای (2010-2020) از SWI در دشت خانه کت را ارائه می‌دهد که تجزیه و تحلیل‌های هیدروژئولوژیکی، هیدروشیمیایی و آماری را با هم ترکیب می‌کند. سطح آب از نه چاه مشاهده‌ای، رسانایی الکتریکی از 18 چاه بهره‌برداری و غلظت یون‌های اصلی از 15 چاه با استفاده از نمودارهای پایپر، دوروف، شولر، گیبس، HFE، همبستگی پیرسون، تحلیل خوشه‌ای و شاخص‌های اشباع مبتنی بر PHREEQC تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان‌دهنده کاهش خالص سطح آب 2.14 متر (0.21 متر در سال) است. نکته مهم این است که علیرغم تثبیت سطح آب پس از سال ۲۰۱۶، غلظت EC و Cl⁻ به صورت خطی افزایش یافت و تأیید کرد که SWI مستقل از تثبیت بار هیدرولیکی ادامه دارد - یافته‌ای که فرضیات مدیریتی مرسوم را به چالش می‌کشد. تجزیه و تحلیل مکانی ناهمگونی قابل توجهی را نشان می‌دهد، با مقادیر EC از ۱۸۸۴ میکروزیمنس بر سانتی‌متر (منطقه تغذیه جنوب شرقی) تا ۱۶۹۶۴ میکروزیمنس بر سانتی‌متر (منطقه تخلیه شمال غربی) و انتقال آبخوان از سه منطقه هیدروشیمیایی (گذار، لب‌شور، شور) در سال ۲۰۱۳ به تنها دو منطقه (لب‌شور، شور) در سال ۲۰۲۰. همبستگی قوی بین EC و Cl⁻ (r = ۰.۹۷-۰.۹۹)، Na⁺ (r = ۰.۸۸-۰.۸۹) و K⁺ (r = ۰.۹۴-۰.۹۶) شورابه دریاچه را به عنوان منبع اصلی شوری تأیید می‌کند. همه نمونه‌ها از نظر کلسیت، آراگونیت و دولومیت فوق اشباع هستند که نشان‌دهنده خطرات رسوب کربنات است. این یافته‌ها مداخلات مدیریتی فوری، از جمله کاهش هدفمند پمپاژ (30-40٪)، بستن چاه‌های غیرمجاز و تغذیه مصنوعی را ضروری می‌سازد. این مطالعه شواهد مهمی ارائه می‌دهد که SWI فعال در سفره‌های آب ساحلی خشک برای کنترل مؤثر شوری به چیزی بیش از تثبیت سطح آب نیاز دارد.